Следи го Антропол преку Google „Но, зошто сакаа да ја осудат Куба? Што направи Куба за да биде осудена? Што направи нашиот народ за да ја заслужи Декларацијата од Костарика? Нашиот народ не направи ништо друго освен што ги скина своите синџири!
Нашиот народ не направи ништо со што би му нанел штета на кој било друг народ, ниту, пак, му одзел нешто на кој било друг народ, освен што се бореше за подобра судбина. Нашиот народ сакаше само да биде слободен, нашиот народ сакаше само да живее од сопствениот труд и не сакаше ништо друго освен да живее од плодовите на своите напори. Нашиот народ не сакаше ништо друго освен да го има она што му припаѓа, она што ќе се произведе на неговата земја, она што ќе се создаде со неговата крв, она што ќе се произведе со неговата пот, да биде негово.
Кубанскиот народ само сакаше одлуките што го определуваат неговото однесување да бидат негови, знамето со осамената ѕвезда, што се вее над нашата татковина, да биде негово и само негово! Сакаа нивните закони да бидат нивни, нивните природни богатства да бидат нивни и нивните демократски и револуционерни институции да бидат нивни. Сакаа нивната судбина да биде во нивни раце, судбина во која ниту еден интерес, ниту една олигархија и ниту една влада, без оглед на тоа колку е моќна, нема да има право да се меша.
И тоа мора да биде нашата слобода, бидејќи за да ја освоиме плативме со многу жртви. Суверенитетот мора да биде наш и целосен, бидејќи нашиот народ отсекогаш се борел за суверенитет. Богатството на нашата земја и плодовите на нашиот труд мора да бидат наши, бидејќи нашиот народ мораше многу да жртвува за тоа, а сè што е создадено, го создал народот, и сето богатство што постои овде го создал нашиот народ, со својата пот и со својот труд.
Нашиот народ имаше право еден ден да биде слободен народ. Нашиот народ имаше право еден ден да управува со сопствената судбина. Нашиот народ имаше право еден ден да очекува влада што нема да ги брани странските монополи, што нема да ги брани привилегираните интереси, што нема да ги брани експлоататорите, туку влада што ќе ги стави интересите на народот и татковината над интересите на алчните странци. Влада што ќе ги стави интересите на народот, интересите на селаните, интересите на работниците, интересите на младите и децата, интересите на жените и старите луѓе над интересите на привилегираните и експлоататорите.
Тоа е она што револуцијата го наследи кога дојде на власт: економски неразвиена земја, народ кој беше жртва на секаков вид експлоатација. Тоа е она што револуцијата го затекна на крајот од својата херојска и крвава борба.
А револуциите не се прават за работите да останат онакви какви што биле. Револуциите се прават за да се исправат сите неправди. Револуциите не се прават за да се заштитат и промовираат привилегиите. Револуциите се прават за да им се помогне на оние на кои им е потребна помош. Револуциите се прават за да се воспостави правда, да се стави крај на злоупотребите и да се стави крај на експлоатацијата.
И нашата револуција беше направена токму за тоа, а за таа цел оние што паднаа ги дадоа своите животи. И за да се постигне оваа цел, беа поднесени толку многу жртви.
Од говорот на Фидел Кастро во Хавана, 2 септември 1960 година, со кој беше прогласена Првата декларација од Хавана.
