Синиот устав (шпан. Constitución Azul) претставува важечки Устав на Боливарската Република Венецуела, усвоен на народен референдум во декември 1999 година. Со дури 350 членови, ова е еден од најдолгите и најпрогресивните уставни документи во светот.
Својот препознатлив прекар го добил по книшка со карактеристични сини корици, која поранешниот претседател Уго Чавез постојано ја носел со себе, претворајќи ја во моќно политичко оружје и симбол на социјалистичката револуција.
Со цел да обезбеди уставот да влезе во секој дом, Чавез покренал масовна кампања во текот на која уставот бил отпечатен во милиони примероци и бесплатно делен на народот на улиците, во училиштата и на воени собири. Уставот бил намерно дизајниран во практичен џебен формат, што им овозможило на обичните селани, работници и војници постојано да го носат со себе во џеб или торба, подготвен за употреба во секој момент.
Ова масовно делење имало огромно влијание врз подигнувањето на политичката свест и писменоста кај посиромашните слоеви на општеството, бидејќи граѓаните за првпат во историјата активно ги читале и изучувале своите права. Текстот гарантира исклучително широки социјални права, бесплатно образование и здравство, ги признава културните и јазичните права на домородните индијански заедници, како и поставува строги еколошки стандарди и ги прогласува нафтените и минералните богатства за трајна сопственост на народот.
