Борис Кидрич, југословенски комунист, партизан и политичар, е роден на 10 април 1912 година во Виена, а починал на 11 април 1953 година во Белград. Тој важи за една од клучните личности во словенечкото партизанско движење и во политичкиот живот на поранешна Југославија.
Своето образование го започнал во Љубљана, каде што завршил гимназија, а подоцна студирал хемија во Љубљана и Прага, но не ги завршил студиите. Уште како ученик се запознал со марксизмот и во 1927 година се вклучил во марксистички кружоци. Набрзо станал член на Сојузот на комунистичката младина (СКОЈ), а потоа и на Комунистичката партија на Југославија. Поради тоа што партијата била забранета во тогашната држава, повеќепати бил апсен, а во 1929 година бил осуден на една година затвор.
Во текот на 1930-тите години бил активен во комунистичкото движење и станал еден од истакнатите претставници на помладата генерација комунисти. Во 1937 година учествувал во основањето на Комунистичката партија на Словенија и бил нејзин истакнат функционер.
По нападот врз Кралството Југославија во април 1941 година, Кидрич имал значајна улога во организирањето на отпорот. На 26 април 1941 година учествувал на состанокот на кој бил формиран Ослободителниот фронт на словенечкиот народ. Во рамките на ова движење, тој станал една од водечките фигури и подоцна негов фактички лидер. За време на војната неколкупати бил политички комесар на главното командување на словенечките партизански единици.
Во текот на војната учествувал и во клучни политички процеси. Во 1943 година бил дел од словенечката делегација на второто заседание на АВНОЈ во Јајце, каде бил избран во претседателството. Истата година учествувал и во формирањето на словенечките органи на народната власт.
На крајот на Втората светска војна, во мај 1945 година, Кидрич бил именуван за прв претседател на владата на Федерална Словенија. Оваа функција ја извршувал до јуни 1946 година, во период кога се воспоставувал новиот политички систем.
По војната, Кидрич продолжил со високи функции во федералната власт на Југославија. Бил министер за индустрија, а потоа и претседател на планската комисија. Во оваа улога бил одговорен за спроведување на првиот петгодишен план и за економската политика на државата. Се залагал за забрзана индустријализација, изградба на големи индустриски и енергетски објекти, национализација на приватните претпријатија и колективизација на земјоделството.
Во 1948 година бил избран во политбирото на Комунистичката партија на Југославија, а во 1952 година станал член на најтесното раководство на партијата. Во текот на животот добил бројни признанија, меѓу кои и титулата народен херој.
Во 1952 година му била дијагностицирана леукемија, по што неговата здравствена состојба се влошувала. Починал на 11 април 1953 година, само еден ден по неговиот 41-ви роденден. Неговиот погреб се одржал на 14 април во Љубљана, каде што бил погребан во гробницата на народните херои.
По него се именувани бројни институции, улици и населби, меѓу кои и местото Кидричево.
