Иљо Аризанов, роден во селото Иловица кај Струмица, останува запаметен како еден од храбрите пилоти кои го одбележаа периодот на воените конфликти на Балканот кон крајот на 20 век. Според одредени извори, неговото крстено име било Илија, но во текот на животот бил познат како Иљо, име што го задржал до крајот на животот.
Покрај љубовта кон авијацијата, Аризанов бил познат и по својата ведрина и човечност. Сакал да подготвува баклава, која често ја носел на работа, па неговите колеги знаеле да се пошегуваат дека секое негово доаѓање со тепсија значи дека ќе има слатко за сите.
Љубовта кон летањето ја развил уште од рана возраст, што го насочило кон воена кариера. Службата ја започнал во Југословенската народна армија, а по распадот на Југославија продолжил како пилот во Военото воздухопловство на новоформираната Војска на Југославија во 1992 година. Летал на борбени авиони МиГ-29, кои иако технолошки напредни, во тој период биле соочени со сериозни технички проблеми поради недоволно одржување.
За време на НАТО бомбардирањето на Сојузна Република Југославија во март 1999 година, пилотите биле меѓу првите кои се соочиле со нападите. И покрај техничките недостатоци и значителната надмоќ на противничките сили, тие полетувале во одбрана на земјата.
Меѓу нив бил и мајорот Иљо Аризанов. Тој полетал од Ниш со неисправен МиГ-29, без функционален систем за предупредување. Набрзо бил погоден во реонот над Косово, по што авионот се запалил. Аризанов успеал да се катапултира, но се нашол во исклучително опасна ситуација – сам, во непријателска територија, без можност за комуникација со својата команда.
Слетал во реонот на Дреница и започнал борба за преживување. Без доволно храна, вода и опрема, се движел пеш низ шуми, претежно ноќе, избегнувајќи откривање. Во текот на два и пол дена се соочувал со глад, жед и постојана опасност, пиејќи вода од потоци и барајќи засолниште каде што можел.
Во еден момент се соочил и со вооружен припадник на ОВК, но благодарение на присебноста успеал да избегне директен судир и да продолжи понатаму. Конечно, по исцрпувачко движење, успеал да стигне до реонот на Приштина и да се врати кај своите.
По враќањето, Аризанов бил хоспитализиран во Белград со сериозно нарушено здравје, висока температура и значително намалена телесна тежина. Подоцна му биле дијагностицирани срцеви проблеми, поради што бил опериран и пензиониран со чин потполковник.
Во едно од своите сведоштва, тој истакнал дека и покрај сите недостатоци, чувството на должност кон татковината било пресудно:
„Моравме да полетаме. Без разлика што авионите ни беа неисправни и што бевме инфериорни, нашата земја беше нападната и бевме должни да ја браниме.“
Иљо Аризанов починал на 4 септември 2011 година, на 51-годишна возраст, како последица на срцев удар. Неговата животна приказна останува сведоштво за храброст, пожртвуваност и истрајност.
Неговиот пат го продолжила неговата ќерка Наташа, која завршила Воена академија и денес служи како поручник во Војската на Србија, ангажирана во областа на воздухопловната логистика.
Слава на јунакот!
