Новиот состав на Управниот одбор на ЈП „Паркови и зеленило“ повторно ја отвори дебатата за тоа дали градските јавни претпријатија се користат како простор за партиско влијание, наместо како институции што треба да носат одлуки за подобрување на комуналните услуги, инвестиции и јавни набавки во главниот град. Управниот одбор е орган што го именува и разрешува Советот на Град Скопје, што значи дека секоја кадровска одлука во него има силна политичка димензија.
Во актуелниот состав на одборот како претседател се наведува Пане Антовски, додека членови се Александар Шулев, Александар Тишовски, Весна Божиновска Јовчевски, Игор Алаџајков, Цветанка Игнева Миќев и Омер Ибраими. Токму името на Цветанка Игнева-Миќев предизвика најмногу реакции во јавноста, поради тврдењата дека таа има блиска лична релација со премиерот Христијан Мицкоски, што отвори сомнежи за можни политичко-клиентелистички критериуми при нејзиниот избор.
Контроверзиите не се однесуваат само на оваа наводна лична врска, туку и на поширокиот модел на кадровски решенија. Според јавни информации, дел од членовите на одборот се поврзуваат со партиски донаторски листи или претходни партиски и управувачки ангажмани. Тоа дополнително ја засилува перцепцијата дека составот не е избран исклучиво врз основа на стручност, туку и врз основа на политичка доверба и лојалност.
Прашањето станува уште почувствително ако се има предвид улогата што ја има Управниот одбор во работењето на претпријатието. Тој не е само формален орган, туку учествува во одобрувањето на програмите за работа, финансиските планови и клучните интерни акти што ја определуваат динамиката на активностите – од уредување на зеленилото и урбаното пошумување, до изборот на изведувачи и реализацијата на инфраструктурни интервенции низ градот.
Во услови кога претпријатието управува со значајни буџети, тендери и сезонски ангажмани, составот на управувачките структури директно влијае врз довербата на јавноста. Критичарите предупредуваат дека ваквите кадровски решенија го поткопуваат кредибилитетот на институциите, особено во Скопје, каде јавните претпријатија долго време се перципираат како пример за партизација наместо за ефикасен јавен сервис.
Оттука се наметнува и клучното прашање: дали градските претпријатија ќе успеат да испорачуваат конкретни резултати на терен, или ќе продолжат да функционираат како простор за политички влијанија и распределба на позиции. Според дел од јавноста, спорот околу „кумството“ не е само личен или сензационалистички детал, туку тест за тоа дали јавните ресурси се управуваат во интерес на граѓаните или преку приватни и политички врски.
