8 Март, познат како Меѓународниот ден на жената, се одбележува ширум светот како ден посветен на борбата за еднакви права на жените, нивните достигнувања и придонесот во општеството. Овој празник има длабоки историски корени и е поврзан со борбата на жените за подобри работни услови, право на глас и еднаквост.
Историските корени на овој ден се поврзани со работничките протести од почетокот на 20 век. Илјадници жени, особено текстилни работнички во Њујорк, излегле на улиците барајќи пократко работно време, подобри плати и право на глас. Во тоа време жените често работеле по 12 или повеќе часа дневно, за значително пониски плати од мажите и без основни работнички права.
Идејата за воспоставување меѓународен ден посветен на борбата на жените ја предложила германската револуционерка и активистка Клара Цеткин во 1910 година на Меѓународната конференција на социјалистичките жени во Копенхаген. Нејзиниот предлог бил овој ден да стане симбол на борбата за политичка, економска и социјална еднаквост на жените.
Во истата борба активно учествувала револуционерката и марксистичката мислителка Роза Луксембург, која силно се залагала за правата на работничката класа и за еманципацијата на жените. Таа сметала дека вистинската еднаквост на жените е невозможна без подобрување на условите за живот и работа на работничките.
Со текот на времето, 8 Март се проширил низ целиот свет како ден на солидарност и борба за правата на жените. Подоцна, Обединетите нации официјално го признаа празникот во 1975 година.
Денес, овој ден потсетува дека правата што жените ги имаат денес се резултат на долгогодишна борба. Но, воедно е и потсетник дека жените работнички во многу делови од светот и понатаму се соочуваат со нееднаква плата, несигурни работни места и дискриминација.
Затоа, 8 Март останува ден на сеќавање, но и ден на продолжување на борбата за еднаквост, достоинство и правда за сите жени.
