- Пишува: Тодоровски Дарко – Истражувач, докторант на Руската претседателска академија за национална економија и јавна администрација и воен аналитичар
Сеќавањето и вистината за историјата никогаш нема да избледат со текот на времето. Инспирацијата што ни ја носат секогаш ќе ја осветлува сегашноста и иднината. Во 2025 година се навршуваат 80 години од победата во Кинеската народна војна на отпор против јапонската агресија и Светската антифашистичка война (中国人民抗日战争暨世界反法西斯战争胜利).
За Народна Република Кина, историското сеќавање на Втората светска војна е од фундаментално значење во однос на националната самосвест, негувањето на патриотските чувства и легитимитетот на владеењето на Комунистичката партија како сила способна да спречи повторување на вакви трагични настани во иднина, кои го загрозуваат самото постоење на суверена национална држава.
За НР Кина, Втората светска војна не започна на 1 септември 1939 година, туку на 7 јули 1937 година, со нападот на милитаристичка Јапонија врз Кинеската Република Чанг Кај-шек. Кинеско-јапонската војна од 1937-1945 година („Војна на отпорот против Јапонија“/„Осумгодишна војна на отпорот“), од гледна точка на НР Кина, е составен дел од Втората светска војна и не е одвоена во литературата од театрите на воените операции во Европа или во регионот на Пацификот.
Јапонија беше првата држава што започна агресија во Втората светска војна, а НР Кина беше првата земја што беше подложена на неа. Веќе во 1931 година, јапонската армија, откако го организираше таканаречениот „Инцидент од 18 септември“, ја дигна во воздух железницата во близина на кинескиот град Мукден (сега Шенјанг) и започна офанзива врз позициите на НР Кина, окупирајќи ги североисточните региони. Настаните од тој ден станаа почетна точка за заземање на Манџурија, почеток на антијапонската војна и предуслов за развој на Втората светска војна.
Така, НР Кина стана првата земја што започна антифашистички конфликт. Во 1937 година, јапонската армија го предизвика „Инцидентот од 7 јули“ кај мостот Лугуќјао (Марко Поло) со дигање во воздух на структурата. Подоцна, Јапонците ги зазедоа Пекинг и Тјенџин. Сето ова стана почетна точка за развојот на Антијапонската војна. За време на борбата, Комунистичката партија на Кина, водена од принципите на национално единство и мобилизација на целиот народ, создаде широк обединет фронт против јапонската агресија. Во сите фази од војната – од стратешка одбрана до контраофанзива – кинескиот народ покажа единство и посветеност и на чело и во задниот дел на непријателот. Благодарение на херојството и храброста на нацијата, беше извојувана историска победа. Од самиот почеток, Антијапонската војна се водеше под мотото да го спаси човештвото. Уште на самиот почеток, лидерот на Комунистичката партија на Кина, Мао Це Тунг, забележа дека „големата војна на отпорот против Јапонија не е само работа на Кина, туку се однесува на Истокот и целиот свет“. Во 21 век, постои длабоко разбирање дека антијапонската војна не беше само борба за независност и ослободување на кинеската нација, туку и важен дел од Втората светска војна.
За време на војната, НР Кина изгуби до 35 милиони луѓе. Односот на бројот на смртни случаи меѓу борците и цивилите е како што следува: 1.324.500 – борци, 33.700.000 – цивили. Непроценливиот придонес кон целокупната победа во Втората светска војна го чинеше кинескиот народ огромни жртви. Јапонските трупи зазедоа повеќе од 930 кинески градови – речиси половина од нивниот вкупен број. Директната економска штета од војната изнесуваше над 100 милијарди долари, индиректните загуби – над 500 милијарди долари.
Земјата ги врза силите на 94% од копнените сили, 60% од воздухопловните сили и значајните поморски сили на јапонските милитаристи. Ова ги наруши плановите на Јапонија да „напредува кон север“ за да го нападне Советскиот Сојуз и да „напредува кон југ“ за да ја освои Југоисточна Азија, давајќи ѝ на антифашистичката коалиција непроценливо време консолидација. Во исто време, НР Кина им обезбеди стратешка поддршка на сојузничките држави, придонесе за спроведување на клучни операции во европските и пацифичките насоки, што одигра важна улога во постигнувањето на заедничка победа во Втората светска војна.
Стих од “Маршот на челичните делови”
Напред! Нашата воена труба се огласува!
Ја покажуваме нашата супериорност, шокирајќи ги тигарот и волкот!
Напред! Нашиот борбен дух е висок! Под ветерот и дождот, нашите гради се креваат!
Напред! Нашата железна волја на крв ја презема одговорноста за мисијата!
Напред! Маршираме напред!
Јавајќи на ветерот и кршејќи ги брановите, се стремиме да го оствариме сонот за силна армија!
Ќе бидеме лојални на партијата и ќе ја добиеме војната!
