Во држава каде „менувањето на системот“ е политичка мантра со рок на траење до следните избори, јавноста денес е повторно соочена со едно длабоко и непријатно прашање: дали луѓето кои профитираат од расипаниот систем навистина имаат капацитет – и волја – да го променат?
Министерот за внатрешни работи Панче Тошковски, лице поставено во срцето на борбата против корупцијата и криминалот, се најде во центарот на јавен скандал – не поради лична вина, туку поради судски документи што го влечат името на неговото семејство длабоко во калта на стари, но актуелни коруптивни шеми.
Имено, неговиот татко, Ташко Тошковски, во 2013 година бил осуден на условна казна затвор за измама – дело поврзано со нелегално договарање на инвалидски пензии во замена за паричен надомест. Осум лица биле измамени, секое со над 3.000 евра – пари што, според судската пресуда, биле земени под лажно ветување дека „ќе се среди“ инвалидска пензија, без прегледи, без процедура, со „врски во комисија“.
Звучи познато?
Токму пред два дена Министерството за внатрешни работи, предводено од синот на осудениот Тошковски, со церемонии приведе 49 лица токму за вакви злоупотреби – истата коруптивна шема, само со нови имиња. Лекари, адвокати, службеници – сите во синџир на профитирање од лажирана социјална грижа. Проблемот не е што акцијата се случила – туку што предоцна се случува. Шемата е одамна позната. Казните – благодушни. Мрежата – отпорна.
Прашањето е неизбежно: дали некој кој растел во дом каде ваквите практики не биле табу, туку реалност, ќе има храброст и морална вертикала да го разгради тој ист систем? Или пак оваа „борба против криминалот“ е уште една фасада на истите корумпирани темели?
Јавноста има право да знае. Да прашува. Да се сомнева.
Семејното минато не мора да го дефинира човекот – но во земја со затруена политичка култура, каде криминалот се пренесува по родослов како семејна традиција, тоа минато не може да се игнорира. Особено не кога истите кривични дела што некој ги осудувал вчера, денес се дел од јавниот успех на истата политичка фигура.
Дали навистина ќе го сменат системот – или само ќе го наследат?
